Tel: +31 (0)72 509 4000
 

Wildwater Expeditie helpt Nepal

Wildwater Expeditie helpt Nepal

Een vlucht via Qatar naar Nepal en kennismaking met Kathmandu

13 november vertrokken we naar Nepal. Een vlucht via Qatar met een tussenstop in een luxe hotel. Ik (Erik Wegman) reisde samen met Vera, een jonge blonde Europagaai instructrice die de trip naar Nepal had voorbereid. In het vliegtuig werd de Nepalese taal nog even opgevijzeld en het programma doorgenomen. Rond half twaalf arriveerden we in Kathmandu waar onze Nepalese partners met een busje klaar stonden. Karin, Senna en Mariëtte waren al eerder naar Nepal vertrokken en de overige groepsleden zouden een week later arriveren. Het drukke chaotische verkeer in Kathmandu was wel even wennen, maar het hotelletje in het gezellige centrum van Thamel was een prima uitvalsbasis om de stadscultuur van Nepal te leren kennen. Ram (de eigenaar van de organisatie die onze expeditie zou ondersteunen) gaf ons veel tips en uitleg. Vera was al enkele malen eerder in Nepal voor Ram werkzaam geweest en beheerst de Nepalese taal redelijk. Dit maakte het contact leggen met de bevolking een stuk makkelijker.
 
  
 

Handen uit de mouwen na de aardbeving van april 2015

Na twee verkenningsdagen in de stad konden Vera, Karin, Senna, Mariëtte en ik aansluiten bij een groepje Britten. Zij hadden in samenwerking met Ram een hulpprogramma voor de herbouw van een schooltje opgezet. Ook wij hadden niet stil gezeten en via een Europagaai inzamelactie op het strand Hargen aan Zee zo’n duizend euro voor het project opgehaald. Met een 4WD truck werden de materialen over een nauwelijks begaanbare weg naar het dorpje Palchok village in de Trishuli Valley, hoog in de bergen gebracht. Het hulpverleningsteam ging te voet de berg op. Een stevige klim van viereneenhalf uur. In het dorp aangekomen werden we verwelkomd door een menigte die vanuit de wijde omgeving was toegestroomd om bij de bouw van het schooltje te helpen. Het schooltje telt ruim 200 kinderen en sommige kids lopen iedere dag twee uur de berg op en anderhalf uur de berg af om naar school te kunnen gaan. Er was een jongen van twaalf die elke dag met zijn iets jongere neefje op zijn rug de berg op zeulde omdat die een gebroken been had. Een ontembare inzet die bij de Nepalese bergbevolking zit ingebakken en ook tot uiting kwam bij de opbouw van het nieuwe schooltje. De hulpactie had een educatief karakter met de bedoeling dat de lokale bevolking de aardbeving bestendige bouwstijl onder de knie zou krijgen en voort kan zetten met de beschikbare materialen. Zo worden de muren opgebouwd van dichtgenaaide rijstzakken gevuld met zandgrond die met ijzeren staven en prikkeldraad onderling met elkaar verbonden worden en aan de grond verankerd zijn. De afwerking is een pleisterlaag met kippengaas bewapening. Het systeem is arbeidsintensief maar door de grote onbetaalde inzet van de inwoners erg goedkoop en eenvoudig te realiseren. De samenwerking tussen de bevolking en de hulpverleners was erg gemoedelijk en naast het werk werd er samen gegeten, geklets of met handen en voeten gecommuniceerd en veel gelachen.
Volg het schooltje op facebook via facebook of ondersteun dergelijke projecten via deze link.
 
  
 

Kajakken op de  Bhote Kosi en Balephi

Hoewel het schooltje nog niet af was reisden we op 21 november terug naar Kathmandu om de overige deelnemers van onze Europagaai wildwaterexpeditie van het vliegtuig op te halen. Onze groep telde inclusief de instructeurs en begeleiders maar liefst 22 personen. Voordat we de wilde rivieren zouden gaan trotseren hadden we een bustocht langs de belangrijkste bezienswaardigheden georganiseerd. Ondanks dat de aardbeving in april veel schade heeft aangericht was er veel culturele pracht te bewonderen en hebben we verschillende tempels bezocht. Eindelijk was het dan zo ver. Met een volgestouwde bus en vrachtwagen reisden we naar de samenkomst van de rivieren de Bhote Kosi en Balephi. Op een strandje werd het kampement opgezet waar we de komende twee dagen zouden bivakkeren. Voor het verhaal verder gaat wil ik graag de gradatie van de wildwaterklassen uitleggen. De gradaties zijn I t/m VI. Klasse I is vlak stromend water en klasse VI is onbevaarbaar. Klasse V+ is in feite het zwaarste wildwater dat nog bevaren kan worden. De eerste vaardag bracht de bus ons stroomopwaarts naar de Bhote Kosi waar we op een traject van wildwaterklasse III konden wennen aan het karakter van het wilde water uit de Himalaya. De tweede vaardag bracht de bus ons stroomopwaarts van de Balephi waar we een wat zwaarder traject van wildwaterklasse IV gingen varen. Voor een deel van de groep was het kajakken op de tweede dag te pittig, dus werd er ook een raft ingezet. De hoge golven en grotere waterdruk was voor de meeste wel even wennen en onvrijwillige zwempartijen waren dan ook voorspelbaar.
 
  
 

Expeditie trip op de Sun Kosi

Na twee overnachtingen bij de samenkomst van de bovenloop rivieren begon onze echte expeditie trip op de Sun Kosi. Een tocht van zo’n kleine 300 km die we in zeven dagen tijd zouden peddelen. Naast de kajaks en het raft gingen er nu ook twee catarafts mee voor alle bagage, het kampement en het eten en drinken. De eerste twee dagen peddelden we voornamelijk op vlak en hard stromend water met zo af en toe een stevige golven passage. Onder het varen was er volop tijd om met elkaar te kletsen en te genieten van de overweldigende natuur. De dagen die volgden namen de stroomversnellingen gestaag toe. Zeven dagen peddelen is niet niks. De mogelijkheid om af en toe in het raft te stappen was voor sommige dan ook een uitkomst en zorgde dat iedereen aan het eind van de dag nog voldoende energie over had om het kamp op te bouwen. Dit was een dagelijks ritueel waarbij na het uitladen van de catarafts de tarpen, toiletten en keuken werden opgebouwd. Ivo, onze enige Belgische deelnemer,  zorgde altijd voor het kampvuur. Terwijl iedereen nog bezig was met het inrichten van een slaapplek onder de tarp waren onze raft guides Chitra, Ramesh, Rajesh en Jivan al met het avondeten bezig. Het is verbazingwekkend hoe goed er gekookt werd, we hebben de hele trip heerlijk gegeten. Doordat het om ca. zeven uur ’s ochtends licht werd was iedereen rond die tijd wakker en hadden de raft guides de koffie en thee al klaar staan. Een luxe die deze expeditie erg comfortabel maakte en door de Nederlandse en Belgische expeditieleden erg werd gewaardeerd. Terwijl de Sun Kosi gedurende de expeditie dus steeds heftiger begon te worden, was het allermooiste traject de Jungle Corridor. Bij de invaart kom je langs een waterval die aan de film de Blue Lagune doet denken. Langs de oevers zie je het ongerepte oerwoud met apen en allerlei andere dieren. Het was goed om te zien dat iedereen steeds meer aan het water gewend raakte en met volle teugen kon genieten. Het wildwater niveau was inmiddels gestegen naar gradatie III en IV maar onvrijwillige zwempartijen kwamen nog nauwelijks voor.
 
  
 

Peddelen op de Tamur

Het einde van het expeditie gedeelte van de trip kwam in zicht bij het plaatsje Chatra. Hier stroomt de Sun Kosi in een wijds groot en open delta gebied. Vlak bij een grote nieuwe brug over de rivier stond een 4 WD bus klaar en na het inpakken van de spullen en het opladen van de kajaks en rafts reden we over een steile pas naar een zijrivier, de Tamur. Deze rivier stroomt door een ontoegankelijk kloof en telt maar liefst zevenentwintig stroomversnellingen van wildwaterklasse IV en V. De prachtige natuur is adembenemend en ondanks de opperste concentratie voor het extreme wilde water konden we toch van het bijzondere decor genieten. De Tamur was onvergetelijk en spannend en samen met de  Jungle Corridor van de Sun Kosi de parels van de Europagaai Nepal Expeditie 2015.