Tel: +31 (0)72 509 4000
 

Sp!ts - Duizend-en-een-keerwaters

Sp!ts - Duizend-en-een-keerwaters

Artikel: Sp!ts - Tekst: Gijs Hardeman
 
 
In Nederland heeft kajakken een suf imago. Volgens kenners is het echter veel meer dan een beetje peddelen op het water. Varen op een wilde rivier is uitdagend, spannend en avontuurlijk.
 
Als Nederlander moet je voor wildwater wel een stukje rijden. Kajakreisspecialisten Zwalker en Europagaai bewijzen door heel Europa dat kajakken verre van suf is. Sp!ts voer mee met deze specialisten op drie van Europa’s mooiste rivieren. De Oostenrijkse Salza en Sloveense Soca en Koritnica.
 
Achter de bus hangt een trailer volgepakt met felgekleurde bootjes. Kleine kajaks waar we precies in lijken te passen, sommige net uit het plastic. De eerste week bivakkeren we in het pittoreske Oostenrijkse dorpje Wildalpen voor een beginnerscursus. We kamperen naast de Salza, drie meter naast de grootste golf van de slalombaan. Handig ook, want met het ijskoude water hebben we altijd een koud biertje binnen handbereik. De camping zit tjokvol met kajakkers en rafters. Overal weer dat gekleurde plastic en daar omheen tenten, trailers, kampvuurtjes en waslijnen vol drogende zwemvesten en wetsuits.
,,Om de beginselen van het wildwaterkajakken er goed in te krijgen start elke cursus met een rustig stuk waar de basistechniek worden doorgenomen. Wennen aan het materiaal en dan vooral de wiebelige bootjes.” Instructeur Pablo neemt ons mee op een stuwmeer, vanwaar we na een lunch met de bergen op de achtergrond, nog een rustig stukje stroomafwaarts varen. ,,Onderweg leren we de cursisten wat keerwaters, boogslagen, remslagen en de signalen op de rivieren zijn. Vooral aan de keerwaters wordt veel aandacht besteed. Dat zijn de plekken in een stromende rivier waar je altijd ontspannen kan liggen, op adem kan komen of rustig je nieuwe lijn bepalen.”
De beginners ondervinden aan den lijve dat kajakken lastiger is dan het lijkt en dat de rivier soms weinig vergevingsgezing is. Af en toe is het zwemmen, nadat de kajak is omgeslagen. Dat hoort er gewoon bij. Gelukkig is Pablo razendsnel om de zwemmer uit het water te vissen. Op de Salza varen we elke dag een wilder stuk. Spannende passages volgen elkaar steeds rapper op en de groep wordt per passage handiger met boot en peddel. Voordat we het mooiste stuk van de rivier, de kloof, ingaan worden we nog uitgedaagd om een Himalaya-start te maken.
Enkele durven het aan en laten zich van een vier meter hoge plank duwen terwijl ze in hun boot zitten.  ,,Ongevaarlijke, enorm spannend en met een gigantische kick”, verzekert Pablo. Niet iedereen ziet dit zitten en sommigen houden het bij een spring vanaf de hoogte of blijven lekker in het zonnetje de boel aanschouwen. Het is ten slotte vakantie. Dat vakantiegevoel komt op de laatste avond nog een keer naar boven als de verse forellen op de barbecue liggen en een ijskoud biertje uit het water wordt gevist.
 

Hunkerbunker en Kippekloof

Het ruwere uiterlijk van Wildalpen ruilen we in voor de glooiende bergen van Slovenië. De rivieren de Soca en de Koritnica zijn het nieuwe, helder grienblauwe speelveld. De natuur is overweldigend mooi en niet voor niets het toneel geweest voor vele films zoals The Chronicles of Narnia. De groep waarmee we varen is een allegaartje. Beginners en gevorderden. Jong en oud. Gezinnen en een vriendengroep van een sportvereniging. ,,Kajakken is voor iedereen geschikt, als je maar op je eigen niveau vaart,” verteld instructeur Gillian als hij ons door duizend-en-een-keerwaters loodst. ,,Dit stuk van de rivier dankt haar naam aan kleine en gigantische rotsblokken die elkaar continu opvolgen en overal keerwaters creëren”. Terwijl het weer schommelt tussen strakblauwe en keiharde regen glijden we achter Gillian aan van keerwater naar keerwater. Dikke vissen schieten onder de boot door en een slang houdt ons vanaf de rotsblokken in de gaten.
De tweede week in Slovenie is met een vergevorderde groep. Iedereen heeft minimaal enkele weken wildwater ervaring. De pittige passages hebben verassende namen als Kippekloof, Hunkerbunker en de gebroken neus. Sommige namen worden ter plekke geboren, zoals de lip. Een passage waar een deelnemer door zijn eigen peddel een dikke lip aan overhoudt. Een beetje cynische humor is de kajakker niet vreemd. De Kipperkloof is het wildste stuk en dat betekent eerst uit de boot en scouten. Vanaf de kant zien we dat het water op een rots wordt gestuwd. Hierna volgen een lange smalle kloof met een tweede versneling. Zwemmen is hier geen optie en omgaan betekent spatzeil laten zitten eskimoteren of vertrouwen op de instructeur. Hij of zij is altijd in de buurt om je recht op te trekken. Het gemak waarmee alle instructeurs varen daagt uit en frustreert soms. Ze peddelen alsof het haast geen moeite kost. Gelukkig doet goed voorbeeld volgen, letterlijk. Het is heerlijk om achter deze kenners te varen, hun lijn te volgen, hun slagen te kopiëren. Dat kost wat tijd, maar oefening baart kunst, zeker bij deze sport. Europa kent nog vele mooie andere rivieren die te bevaren zijn en het kajakseizoen duurt erg lang. Kajakken moet je namelijk niet te veel over praten of over lezen. Kajakken moet je vooral gewoon doen.
 

Visserslatijd in de kajakwereld

Keerwater: tegenstroom die achter een obstakel in de stromende rivier wordt gevormd. Wordt door kajakkers gebruikt als rustpunt om de rivier verder te kunnen bekijken.
Spatzeil: zeil dat om je middel zit en met een elastiek om de kuiprand van de boot vast zit. Hierdoor komt er geen water in je boot, ook niet als je omslaat.
Eskimoteren: techniek waarbij een omgeslagen kajakker zonder zijn spatzeil los te trekken weer rechtop komt, draait en verder kan varen.
Scouten: uit de boot stappen om een naderend moeilijk stuk te bekijken en de vaarlijn te bepalen.