UGANDA

Uganda vlieg en zon vakanties

Plaats;   Uganda, de Witte Nijl.
Klasse;   WW II, III, IV, V en VI.
Wanneer;       begin mei 2002.
Verslag van      Marco Hupkes.

Uganda en de Witte Nijl zijn nou niet direct plekken waar je veel mensen over hoort. Terwijl men de Zambezi vaak hoog op het verlanglijstje heeft staan. Hoe dat komt heb ik wel vermoedens over maar ik ben er in elk geval achter gekomen dat de Nijl een zeer goed alternatief is. De Witte Nijl is qua water zeer vergelijkbaar met de Zambezi. Verder is Uganda al sinds jaar en dag een behoorlijk stabiel en veilig land (laat je niet misleiden door de onzin op de site van het ministerie van buitenlandse zaken) en erg prettig om te vertoeven. Het toerisme staat er nog in de kinderschoenen en de bevolking is vriendelijk en gastvrij. Er heerst een overweldigende natuur. Veel groen (waaronder tropisch regenwoud), veel wildlife (waaronder de gorilla), de meeste soorten vogels ter wereld en allerlei lekker voedsel waarvan je nog nooit gehoord hebt laat staan gegeten. Ik ging naar Uganda om mijn vriendin op te zoeken die daar een tijdje werkt. In de Lonely Planet stond iets over raften op de White Nile. Christ en Rene die ik daarover sprak vertelden me dat ze hadden gehoord dat het net zoiets moest zijn als de Zambezi die zij vorig jaar samen hebben gevaren. Zeer vet en in Europa ongekend. Waanzinnig en ik moest daar zeker gaan varen.

RAFTEN OP DE NIJL
En dat heb ik gedaan. Omdat ik nog allerlei andere dingen daar heb gedaan ben ik maar 2 dagen op de Nijl geweest maar het was inderdaad waanzinnig en de volgende keer ga ik minsten 2 weken. De eerste dag hebben Judith en ik meegepeddeld op een raft en ik moet je zeggen dat dat al een heftige ervaring was. Mijn idee over raften was altijd dat het een beetje suf gedoe was en dat zo’n rubberen olifant de golven alleen maar plat walst zodat je er niks van merkt. Niet op de Nijl!!! Het water stroomt zo massaal en zo hard. De golven zijn er huizenhoog. Mensen aan de kant zien af en toe het raft niet meer. Als je in het raft zelf zit zie je af en toe echt niets anders dan water en nog eens water. Immens grote wolken van schuim komen op je af en als de golven geen schuimkop hebben zie je levenshoge stalen muren op je afkomen waar je met een rotvaart tegenop wordt gegooid. Walsen waar een megagroot raft met gemak spontaan een tijdje op blijft surfen, spinnen en stuiteren. Iedereen duikelt over elkaar heen, peddels vliegen in het rond en bemanningsleden worden uit het raft gepingpongd. Het raft flipt af en toe en ook ik hield me een keer niet goed genoeg vast en verdween in het water. Letterlijk dus. Ik verdween langer dan me lief was. Er is soms zoveel lucht in het water en zoveel turbulentie en kolken dat je lange tijd onder water bent, af en toe omhooggespuugd wordt om daarna onmiddellijk weer naar beneden gezogen te worden enzovoort.
Een aparte ervaring. Zwemmen helpt niet en het beste is om het allemaal zo gelaten mogelijk te laten gebeuren en te vertrouwen op de raftguide; ‘je raakt niks want er is niks om te raken en je komt altijd weer boven’. Ze had gelijk. Daarom typ ik nu deze brief. Ga daarheen want het is te gek. Een deel van mijn kick op het raft was dat ik al helemaal uit mijn plaat ging bij het idee dat ik hetzelfde water de volgende dag zou gaan kajakken.

KAJAKKEN OP DE NIJL
Chris Brumley zou met me mee gaan. Chris kent de rivier op zijn duimpje want hij pendelt nu al weer 4 jaar heen en weer tussen de Witte Nijl en de Zambezi. ‘I’m stuck to these places because you don’t find these waves anywhere else’. Ik geloof hem graag. In elk geval is dit soort water bij ons in Europa totaal niet aanwezig. Zeer snel stromend water over een behoorlijk grote breedte. Massaal, dat is het. Loeihoge golven dus. Maar verreweg de meeste passages zijn ronduit veilig te noemen. Het is niet technisch. Er liggen geen rotsen in de weg. Als je rol dus bombproof is dan is er niks aan het handje. En al is je rol niet 100%, je komt altijd wel aan de kant als je vrienden je spullen maar willen gaan halen. Het mooie is ook dat je vanwege de grote breedte van de rivier kan kiezen tussen verschillende routes, wat zeg ik, verschillende passages. Over links een III, door het midden een II en over rechts een V. Ik noem maar wat. Als voor jou WW II of III een chicken-run is dan kun je er dus heen. Bijkomend voordeel is dat je dezelfde stukken rivier meerdere dagen kunt bevaren en elke dag andere routes kunt kiezen. Je verveelt je dus niet snel daar. Sowieso niet omdat het water echt een ongekende ervaring is. Al waren er geen verschillende routes. Okay, wij peddelen dus. Chris had een paar bootjes waar ik uit kon kiezen maar de enige waar ik in paste en die niet kapot was dat was een Eskimo Kendo. Niet echt een leuke speelboot voor onderweg en door zijn smalte was het voor mij een beetje instabielerig wengedoe. Maar de rivier heeft daar geen boodschap aan en ik had maar te zorgen dat het snel wende. Niet zeuren. Varen en kicken. Voor mij was het natuurlijk te gek dat Chris met me mee wilde. Hij kent de rivier bij elke waterstand als zijn broekzak. We hoefden dus bijna nergens te verkennen. Het kon namelijk ook niet zo zijn dat er ergens bomen klem zouden liggen want er is niks om klem tegen te liggen. De ene passage waar dat wel het geval zou kunnen zijn hebben we vanaf de kant verkend. Niet vanwege eventuele bomen want daar was met dat weer van die dagen geen sprake van maar puur vanwege het feit dat hier rotsen waren die je echt niet wilde raken en je dus een route moest kiezen en voor je zelf zeker moest krijgen dat je die foutloos ging varen. Gaan! Chris legde me dus in principe voor de meeste passages exact uit wat de verschillende routes waren en wat die inhielden. Ik kon gewoon kiezen en hij vaarde netjes voor. Dat wil zeggen; hij vaarde naar de ingang van de passage en daarna was ik hem toch echt kwijt vanwege de torenhoge golven. Op de goeie plek kon ik dus de passage in en dan was het echt circus, kermis, achtbaan, bungee, trapeze en trampoline in het kwadraat. Ook al had Chris precies gezegd wat er kon gebeuren, de verrassing was gewoon compleet door het snelle, massale, tomeloze geweld. Soms zei hij dan ook maar iets als; ‘after the first wave there is a huge white hole, hold your paddle right in front of your face with stiff arms otherwise it’s gonna smash you  And then you will see...’  ‘En dan zal je wel zien…’ Het ligt er maar aan wat je onder ‘zien’ verstaat. Zien in de bedoeling van ‘zicht’ of ‘overzicht’? NIET! Nee, je merkt het vanzelf wel wat er allemaal gebeurt. Net als bij zwemmers het geval is blijkt dat ook peddelaars met boot en al een tijdje onder water kunnen verdwijnen. Ergens floep ik weer uit het water en weet totaal niet waar ik ben, welke kant ik op moet en voor dat ik het weet ben ik weer even weg. Ik kom weer boven en moet weer gaan uitvinden welke kant ik eigenlijk op moet en op het moment dat ik dat weet en mijn boot net op koers heb zit ik alweer in een loop. Uit mijn loop terug rechtgekomen lig ik daarna ineens op zijn kop. Kom omhoog begin onmiddellijk weer aan mijn peddel te rukken en wordt weer een of andere golf in gesmashed. Dit gaat allemaal zo snel dat je dus echt effe niet meer weet hoe en wat. Het varen van een dergelijke passage gaat op instinct, automatismen, geluk en veel adrenaline.
Onderweg komen we een erg brede speelgolf / wals tegen. Chris vertelt me dat er verderop de rivier waar wij die dag niet komen nog veel meer van zijn. De Nijl is dus ook een rodeoparadijs. We duiken de golf in en gaan spelen. Chris in zijn speelboot en ik in die Kendo. Leuk hoor, doet me echt aan vroeger denken. Old-school walsje hangen en stuiteren maar. Dan lukt het me om de boot vlak te krijgen in een side-surf en warempel ook nog een one-eighty te draaien (180 graden). Dan dus in de back-surf en, hoe kan het ook anders, met een vette achterwaartse loop eruit geflappied. Gelukkig mag ik, en PAS ik in het speelbootje van Chris. Oh, wat een hemelse tijd heb ik daar in die golf getwist. Around the clock. Tien minuten achter elkaar in een golf is lang en word je echt duizelig van. Het was een soort Plattling maar dan minstens 2 keer zo snel.
Mensen, de White Nile geeft me de rush van mijn leven. Ik ben verslaafd en ga weer.

Wie kunnen naar de Nijl?
Iedereen die kan zwemmen en niet al te paniekerig is aangelegd want in een raft is het al te gek.
Wie kunnen er gaan kajakken?
Jij. Als je wildwater III en IV beheerst en je rol vlekkeloos is.
EN HET GOEDE NIEUWS IS:
Dat we (Europagaai) bezig zijn om uit te zoeken wat de mogelijkheden zijn om in Uganda op de Witte Nijl te gaan varen met klanten.
Let wel; het is dus nog in het experimentele stadium en we zullen er waarschijnlijk eerst een soort van expeditietje houden. Er is echter nog niks zeker. Maar we zijn er mee bezig en we zullen je op de hoogte houden.
 
Tot ziens op het water