Actieve kajak vakantie in Slovenie

Het uitzicht vanaf de camping is onbeschrijvelijk mooi en het geluid van stromend water klinkt ons aanlokkelijk in de oren.

Een verhaal van een enthousiaste wildwaterkajakker
Het begon met een emotioneel afscheid van zij die gingen varen en zij die huilend achterbleven, de tranen kwamen echter niet en dat was toch een beetje een tegenvaller. Dan maar snel de A16 op en jawel aanschuiven dus. Toen een transporter die even niet meer wil transporteren en even later toch weer wel en daarna weer enkele files die de vrijdagspits in petto had. Ondanks tegen tegenslagjes  toch nog aardig opgeschoten en vlak voor Augsburg in Leipheim (waar anders) in een snelweghotel overnacht. Het Rasthaus was ondanks de locatie toch rustig en comfo. Even dachten Gerrit en ik dat de anderen het niet zouden halen aangezien het illustere trio kans had gezien om eerdere afslagen volkomen te negeren en met blik op oneindig op Munchen af te stuiven, iets dat ze de volgende dag dan ook deden, natuurlijk weer een afslagje gemist dus.

De volgende dag bereikten we de camping in Soca en waren op tijd voor een briefing die om vier uur gepland stond. Vier uur werd na een paar pivo's al gauw een uurtje of zes. De groep bestond 16 man en juist veel te weinig dames, twee dus.

Een snel verhaal over wie we zijn en hoe goed we ons zelf wel niet vonden. De tent opzetten, rubbers lenen, eh voor de tent wel te verstaan, daarna een lekkere hap van Babette, flink wat pivos en sterke verhalen om daarna de slaapzak te vullen.

De vaarweek
Deze week begon op zondag met een vroeg ontbijt daarna een briefing van wat ons te wachten stond die dag en zorgen dat we om 10:00 klaarstonden voor vertrek. Dit ritueel werd een standaard voor de rest van de week op de rustdag na.

De eerste dag zou een invaardag worden. De groep werd in tweeën gesplist en omdat ik bij de gevorderden was ingedeeld en ook nog eens dit stukje schrijf kom je dus van de andere groep maar weinig te weten. Kan overigens wel vertellen dat er de eerste dag maar weinig ruimte was voor de vissen op het traject van de beginners. Hoe dan ook onze groep vaarde het “ouwe wijven stuk”  alleen maar stroming en geen blokken of andere belemmeringen.

Onze instructeur was Erik Franken, een kanorot met een wel heel duidelijke stem. De woorden die hij voor zijn krachttermen gebruikte herkende ik meteen en dat is toch wel verdomd makkelijk wanneer je als kanovaarders op eh dezelfde golflengte zit. Een veiligheidsinspectie vooraf, heb je dit en heb je dat. Tja dan kom je telkens weer achter dat je op bijna alles voorbereid moet zijn, reserve peddel, EHBO, tig reddingslijnen, sleeplijnen, QR belt etc etc……. Het belangrijkste is om te weten wie waar voor zorgt en datgene bij zich heeft wat van hem/haar verwacht wordt, kortom goede afspraken voor vertrek.
De eerste dag varen is meestal het roest eraf schrappen. Na zo’n jaartje weer eens niet op de wild water te hebben gevaren moet alles weer een beetje op zijn plaats komen of zou het dan toch aan mijn leeftijd  liggen.

De Soca is een schitterende rivier met helder groen water dat zich lekker ingraaft in het zachte kalkhoudende gesteente van de Julische alpen. Hier en daar diepe kloofjes achterlatend op de weg naar beneden. Vanaf de tweede dag op het water kwam de zon erbij en met de sneeuw op de achtergrond dan heb je niet veel meer nodig om te kunnen fluiten, misschien nog een paar pivo’s voor het geval dat. Op het water werd je continue bezig gehouden met oefenen en nog meer oefenen, instructies galmden om je oren, in mijn geval werd mijn nonchalante manier van peddelen een doorn in het priemende oog van de oplettende Erik die dan mogelijk weer een opmerking over mijn vleesgeworden forplay maakte.

Erik wist je iedere dag wel bezig te houden en ik moet zeggen dat ik veel meer geleerd heb dan verwacht na zo’n jaartje of vijfentwintig op het water. Met name veiligheid, zekeren met reddingslijnen, dat mijn hoek van het keerstromen invaren niet aantal graden was dat het zou moeten zijn, surfen, kandellen, loupen etc…….. Naarmate de dagen vorderen steigerde ook de moeilijkheidsgraad, hoewel het hier niet ging om heftig te varen vond ik dat toch wel leuker. Erik kent alle Soca-speelplekjes en dat maakt het varen met een instructeur die zijn weg weet een heel stuk interessanter. Zo kon iedereen de oefeningen doen die bij hem/haar paste zonder risico.

S’avonds gezellig koken? Dacht het niet, liever uit eten dan maar. We zijn op vakantie en na zo’n dag op de Soca wil je verwend worden. Het eten is goed en zeker niet duur wat mij betreft zou het elke dag een pizza zijn want deze was erg lekker. Dus veel aan horeca sponsoring gedaan en gespoeld met pivo’s.

Op de rustdag geen stierenavond maar paard gereden overdag. Armand, Erik Vosje, Babette en ik go west. Zo’n 35km rijden vanaf de camping naar de knollenranch. Geen gezeur in een weitje maar gelijk de velden of je nu kon rijden of niet. Tijdens de galop/draf bleef mijn merrie een stukje achter, kreeg ik wandelde nieren en gleed Armand steeds verder samen met zijn zadel van het paard. Voor de rest kreeg ik visioenen over het wilde westen en begon het net zo leuk te vinden als een stevige ATB fietstocht door de natuur waarbij een ander trapt en jij alleen maar hoeft te zitten. Bij het afstijgen bleek waarom mij knol achterbleef tijdens de draf, ze had geen zwangerschapsverlof ondanks de maand die ze nog moest gaan. Gelukkig weeg ik niet zo zwaar.. 

De dag erop moesten we helaas Armand voortijdig op de trein zetten thuis konden ze zijn hulp wel goed gebruiken.
Er valt nog veel te vertellen over deze week maar dat wil je vast niet meer lezen, waar het om gaat is:
Dat de Soca een fantastische rivier is, de Soca Camping heerlijk rustig is, het eten en Pivo uitstekend, het een prima groep was, de europagaaiers deskundig en zowel nog gezellig ook, en wij een fantastische week hebben gehad.
Deelnemers;
Groep 1; Ad, Gerrit, Gerard, Babette, Erik vos, Eric Franken, Kees Jan, Nelleke, Theo
Groep2; Wilco, Marthijn, Arjen, Leo, Armand, Paul, Erik Wegman

Tot de volgende!! Ad Schlappi
Met dank aan Europagaai!!!!