Swiftwater Rescue Technician Advanced

Europagaai slaagt als eerste Europese kajakorganisatie in voor WRT en SRTA !

Een groep van elf Europagaai instructeurs is in de meivakantie geslaagd voor de SRT-1 ennSTR-2-course. Swiftwater Rescue Technician Advanced (SRT-2) is het hoogste en internationaal erkende veiligheidscertificaat voor veiligheid en reddingen op wildwater. Europagaai is nu als eerste in Europa gecertificeerd en voldoet daarmee aan de hoogst gestelde veiligheidskennis en technieken op wildwater.
Om aan de eisen van het SRT-2 te voldoen wordt gekeken naar de kennis en ervaring van preventieve veiligheid, inzicht en reddingsacties op wildwater. Intensieve trainingen die soms ook 's avonds en ’s nachts plaats vinden worden afgewisseld met theorieblokken. In veel landen is deze cursus een vast onderdeel voor brandweer en politiecorpsen. Het behalen van de certificaten is voor Europagaai zeer belangrijk aangezien wij onze deelnemers, naast een goede wildwaterkajakcursus, ook de beste kwaliteit willen bieden op het gebied van veiligheid.

Zondag 2 mei
Op zondag 2 mei 2004 zijn elf man van de ‘Europagaai-crew’ begonnen aan de ‘Whitewater Rescue Technician’ cursus (de zogenaamde WRT course). De cursus vond plaats in het mooie Slovenië waar de kristalheldere rivier de Soĉa die komende week voor ons de omgeving was waarin we getraind en getest werden voor het diploma “Swiftwater Rescue Technician  Advanced” (SRTA).

Whitewater Rescue Technician
Het eerste deel van de cursus (WRT) duurde drie dagen en was een voorloper van het echte werk wat voor ons in het tweede deel van de week zou beginnen.

Van een “oud wijf” tot een “directional figure eight”
Voor de cursus was Jan overgekomen uit Noorwegen. Jan is een van de weinige Europeanen die bevoegd is om Swift rescue cursussen te geven en te examineren. Op zondagmorgen zijn we binnen in het restaurant van de camping van start gegaan. Eerst behandelden we EHBO en ‘crowd control’, hoe ga je om met omstanders, hoe voorkom je dat bij een ongeval anderen zichzelf in gevaar gaan brengen. Ook psychologische aspecten voor wat betreft het omgaan met slachtoffers kwamen aan bod. Een moeilijk maar noodzakelijk onderdeel,het als redder leren omgaan met zware, soms zelfs noodlottige ongevallen, nam het eerste deel van de middag in beslag. Daarbij is uitgebreid ingegaan op een aantal praktijksituaties uit het verleden. De  cynische constatering dat veel fatale ongelukken gebeuren op relatief gemakkelijk water bij soms zeer ervaren wildwatervaarders hield ons goed bij de les!
Diezelfde middag gingen we in hetzelfde restaurant verder met de voor sommigen bekende, maar voor de meeste toch ‘gevreesde’ knopen. We kregen te horen dat we deze knopen aan het einde van de cursus (dinsdagavond dus), blind achter onze rug moesten kunnen maken om voor het eerste deel van de cursus te kunnen slagen. Dit resulteerde in het feit dat iedereen wel ergens een stukje touw vandaan had weten te halen om zo op elk vrij moment de vereiste knopen te kunnen oefenen. Zo zaten we dus tijdens de maaltijden, in de pauzes en zelfs ’s avonds bij het kampvuur (!) gezellig tijdens allerlei gesprekken te knopen. Een soort macramé voor gevorderden dus.
Omdat de cursus in het Engels gegeven werd, spraken we heel de week Engels en kregen de verschillende knopen ook Engelse namen. Maar gelukkig wist ieder van ons de namen van een aantal knopen wel in het Nederlands. De Nederlandse naam een “oud wijf” is door onze Noorse vriend van ons overgenomen.

 “Remi, ga jij maar zwemmen, jij hebt een droogpak”
De volgende dag begon weer binnen. We maakten het theoriegedeelte af, zodat we die middag in het water konden beginnen. Eerst oefenden we een aantal reddingssituaties op de kant en vervolgens begaven we ons naar de rivier. We werden meteen met een situatie geconfronteerd. Jan speelde een slachtoffer en lag in het midden van de stroming op een steen. Hij deed alsof hij met zijn voeten klem was komen te zitten en erg veel pijn had. Dus wij met elf man proberen om hem eraf te halen. Het was een beetje een zootje maar we slaagden er weliswaar toch in om de missie te voltooien. De hele middag zijn we toen nog in de weer geweest om allerlei verschillende situaties in en om het water te oefenen. Ons werd al snel duidelijk dat de reddingstijd in een crisissituatie nog beperkter is dan we al dachten en dat het heel moeilijk is om in een crisissituatie gestructureerd te blijven werken.

“Hij spreekt geen Engels, volgens mij is het Noors!”
Op dinsdag brak al weer de laatste dag van het eerste deel van de cursus aan. We oefenden met allerlei knopen en touwsystemen op de kant. Zo wisten we aan het eind van de ochtend allerlei mogelijkheden om mensen en boten van stenen en bomen af te halen. We leerden diverse touwtrucs, waaronder de Z-drag en de pig-rig. Dit zijn twee touwsystemen waarmee je je eigen trekkracht tot wel vijf keer kan verdubbelen! En dat met enkel een werplijn en een paar karabiners, of zelfs alleen je werplijn! Ook leerden we om op diverse manieren met werplijnen zo snel mogelijk een klemzittend slachtoffer te stabiliseren.
Diezelfde middag liepen we naar de rivier waar we met Jan hadden afgesproken. We hadden hem bij de lunch niet gezien dus we hadden al een vermoeden. En ja hoor, daar zagen we een stuk stroomopwaarts een Noorse kajakker (Jan?) in zijn boot bekneld zitten tegen een steen, en een stuk stroomafwaarts daarvan zat een boot ónder een steen klem.
Er moest dus meteen actie ondernomen worden. De groep werd snel opgesplitst en binnen no-time wisten we de Noor uit zijn boot van de steen te halen. Hij wist ons in het Noors te vertellen dat er in de kloof stroomopwaarts nog een vriend van hem moest zijn. Hij was omgeslagen en zijn boot was doorgespoeld maar hijzelf moest nog ergens in de kloof liggen. Er werd gelijk weer een zoekactie naar de andere Noor (Jan?) opgezet en die werd ook snel gevonden. Hij bleek bewusteloos te zijn maar toch konden we hem snel uit de kloof weghalen en naar het ziekenhuis vervoeren.
Tijdens de evaluatie bleek Jan erg tevreden over de opzet van de reddingsactie. Het was mooi om te zien hoe de eerste reddingsactie aan het begin van de week nogal rommelig verliep en hoe gestructureerd we in dit geval bezig waren, of kwam het door Caspers goede leiderschap?
 Aan het einde van de middag wachtte ons enkel nog het gevreesde knopen-examen.
Jan vertelde ons dat we allemaal geslaagd zouden zijn als we allemaal één van de geleerde knopen achter onze rug konden maken en iedereen daarbij een andere knoop zou maken. Het vele oefenen met de knopen in onze vrije tijd van die afgelopen dagen had hem al overtuigd dat die knopen er bij ons al wel in zaten, dus het ‘examen’ was meer een formaliteit. Iedereen wist dus ook daadwerkelijk een verschillende knoop achter zijn rug te maken en ja hoor, we waren allemaal geslaagd voor de WRT-course!!! Voor die reden hadden de meegereisde Europagaai huistraiteurs Babette, Nienke en Deborah een extra feestelijke maaltijd voor ons gekookt.

Het echte werk!
Op die woensdag begonnen we aan het echte werk, namelijk de vervolgcursus van de WRT course, de SRTA-course ofwel de Swiftwater Rescue Technician Advanced cursus. Dit is het hoogste en internationaal erkende veiligheidscertificaat voor veiligheid en reddingen op wildwater. In veel landen is dit een verplichte opleiding voor bijvoorbeeld de brandweer, maar ook voor raft-instructeurs is het in veel landen een verplicht onderdeel van de opleiding. Voor ons als kajakinstructeurs is deze opleiding natuurlijk zeer belangrijk aangezien wij veel met groepen mensen op het water zitten.

Haico: “He jongens, moet je eens opletten”
Het beloofde dus een pittig einde van de week te worden. Het begin viel echter nogal mee, dit was namelijk weer binnen. We begonnen weer met een stuk theorie, vooral gericht op het functioneren als team en het juist inzetten van aanwezige mensen. Die middag mochten we al snel weer in de koude sloot aan de slag. We moesten op diverse manieren met een touw en ook aan touwen naar de overkant zwemmen (wie zeurde er over dat theorie-gedeelte?), en hierin deden we een aantal wedstrijdjes…
Die avond had Jan weer wat op het programma. Er werd gewacht tot het donker was, waarna we ons mochten gaan omkleden. Eerst moesten we met zes man iemand met een gebroken rug naar de overkant zien te brengen in water wat niet zo diep was. Vervolgens deden we nog wat andere oefeningen als voorbereiding op het lang verwachte naakt… uh ik bedoel nachtzwemmen! We moesten twee aan twee de rivier in en we werden er een stuk verder met een werplijn weer uitgehaald. Een erg aparte ervaring omdat je bijna niks ziet, om nog maar te zwijgen over het gooien met werplijnen wat in het donker toch wat moeilijker bleek dan overdag maar wat iedereen uiteindelijk toch erg goed lukte.
Na deze zwempartijen dachten we het wel gehad te hebben voor die avond, maar Jan zou Jan niet zijn als hij niet nog even een boot tussen wat bomen aan de kant van de rivier had gestoken die er zeer moeilijk tussenuit bleek te willen. Besloten werd om in teamverband te werken, met Christ als leider. Iedereen kreeg een taak van Christ en ging aan het werk. Jan beoordeelde de manier van werken, of er systematisch werd gewerkt, met aandacht voor de veiligheid van iedereen (best wel lastig in het donker!). Eerst hadden de ‘boys of the sixties’ geprobeerd of zij de boot los konden trekken, beginnend met eenvoudige touwtechnieken maar dit wou maar niet lukken. De boot werd stevig vastgehouden door de stroming die vol op de opening stond en een boomstronk die op de kuip geduwd werd. Na verloop van tijd werden de functies geruild, de ‘young guys’ die tot dan toe voor de beveiliging van de werkers in het water hadden gezorgd gingen verder met het lostrekken van de boot, de boys van de sixties namen de beveiliging over om de oude stramme botten wat te kunnen laten opdrogen. Een hoop Z-drags  en vectorpulls later dachten we het te hebben. Maar Haico dacht hier anders over, stapte de rivier in en wist de boot zo naar de kant te halen. Door de grote kracht die we gebruikt hadden waren de bomen waartussen de boot bekneld zat helemaal uit elkaar getrokken en kon de boot uiteindelijk heel gemakkelijk weggehaald worden. Dit alles had tot een uur of half drie geduurd. Bedoeling van deze oefening was het in de praktijk brengen van zoveel mogelijk aangeleerde touwtrucs, op een systematische en veilige manier.
Gelukkig mochten we de volgende ochtend uitslapen…

“You will all get a beer if you can get me to shore before four o’clock”
Donderdagochtend, iedereen werd wakker met een kop koffie en daar zagen we de EP-bus weer de camping op rijden. Er was een raft opgehaald waarmee we die middag reddingen zouden gaan oefenen. ’s Ochtends na het ontbijt oefenden we dit op de kant en na de lunch gingen we de rivier op.
Eerst leerden we goed met een raft om te gaan, en voeren we ook een stukje op de Soĉa. Best gaaf om met een raft keerwaters te kunnen varen! Maar daar ging het niet om. Het doel was om tijdens een reddingsactie gebruik te maken van dat raft. Jan keek op zijn horloge en zag dat het al laat begon te worden, hij had ons beloofd om vier uur klaar te zijn omdat hij die avond nog een scenario voor ons in petto had.
Het was half vier, hij legde ons de oefening uit, sprong de rivier in en ging met een  (nagespeeld!) gebroken been en sleutelbeen op een steen liggen. We hadden dus nog 25 minuten over om voor de afgesproken tijd klaar te zijn. Maar de meesten van ons hadden het biertje in hun achterhoofd wat ons beloofd was als we ook daadwerkelijk Jan voor vier uur naar de kant konden halen. Gelukkig stond Jan om drie minuten voor 4 op de kant dus hadden we allemaal een biertje verdiend! Hierna deden we nog wat wildwaterzwemoefeningen en toen gauw douchen en onze spullen in het door Gerby geregelde drooghok ophangen, want die moesten we die avond waarschijnlijk weer aan.

“He Jaap, waarom rijdt Bostjan zo hard?”
En jawel, na het eten terwijl we met zijn allen bij het kampvuur zaten kwam Bostjan, de campingbaas, in zijn Jeep aangereden. De politie had gebeld en had hem verteld dat er in de kloof stroomopwaarts van de camping een gezin bestaande uit een vader, moeder en dochter vermist waren. De moeder en dochter waren mogelijk in de kloof gevallen, en de politie had aan Europagaai gevraagd of wij hen konden helpen.
Er moest snel actie ondernomen worden omdat het nog geen twintig minuten geleden gebeurd was. We kwamen even snel bij elkaar en we wisten allemaal dat dit de grote test zou worden voor het slagen van de cursus. Erik Wegman nam de leiding en ik ging met hem mee om alles te helpen organiseren en de ‘boekhouding’ bij te houden. Er werden meteen een aantal zoekpatrouilles weggestuurd. De vrouw werd dan ook gauw gevonden en uit de kloof gehaald. Het was een Bulgaarse vrouw en het enige wat ze uit kon brengen was “child” waarbij ze naar het water wees. Haar kind moest dus ergens in het water liggen maar waar dat moest zijn wist ze ook niet.
Tijdens een zoekactie stroomafwaarts kwam een van de zoekpatrouilles twee dronken Sloveense vrouwen tegen. Zij vertelden dat ze een man van de brug hadden zien springen, maar deze informatie was niet erg betrouwbaar omdat de vrouwen dronken waren. Een goede mogelijke verklaring voor het springen van de man was dat hij zijn voorbijdrijvende kind achterna gesprongen was, maar zeker weten deden we het ook niet. Er werd toch besloten om de zoekactie stroomafwaarts van de brug voort te zetten. In de rivier werd niks gevonden, maar een stuk verderop in het bos lag de man met een hoofdwond. Hij wist ons in gebrekkig Engels duidelijk te maken dat hij inderdaad van de brug was afgesprongen maar of het zijn kind was waar hij achteraan was gesprongen wist hij niet zeker omdat het donker was en hij had haar daarna ook niet meer gezien.
Het kind kon dus ook nog ergens stroomopwaarts van de brug zijn, en na een goed gecoördineerde zoekactie langs beide oevers werd het kind gevonden. Ze zat bekneld onder een steen en met haar hoofd onder water. Meteen werd ze er onderuit gehaald en werd er begonnen met mond-op-mondbeademing, maar de even later gearriveerde arts verklaarde haar dood. Hij vertelde dat we haar sowieso niet hadden kunnen redden omdat men in zulk koud water een zeer kleine overlevingskans heeft. Een teleurstelling voor Gerben, die was zo fanatiek bezig met de reanimatie dat hij de pop (dummy) waarschijnlijk écht tot leven had gebracht. Hiermee was onze zoekactie beëindigd. Belangrijk bij deze oefening was weer het gestructureerd werken, als team, met gebruikmaking van alles wat we tot nu toe geleerd hadden.

N.B. Het net vertelde scenario was in scène gezet met figuranten en poppen net zoals alle andere beschreven scenario’s!
 
Geslaagd?!
De laatste dag van de cursus was aangebroken. Aan het einde van die dag zouden we weten of we reden hadden voor een feestje. Maar tijdens de evaluatie van de vorige avond begon al een beetje door te schemeren dat we het waarschijnlijk wel zouden halen omdat we de reddingsactie van de vorige avond in een toptijd en zeer gestructureerd hadden gedaan. Maar omdat op de eindstreep pas de prijzen worden uitgereikt (in dit geval de diploma’s) gingen we er die dag nog even stevig tegenaan. Jan leerde ons klimmen met een basis-kano-uitrusting. D.w.z. dat we met een werplijn en een stel karabiners leerden klimmen. Ok het opzetten van pig-rig touwsystemen werd uitgebreid behandeld.
Als laatste moesten we een zogenaamd ‘high line tyrolian system’ opzetten waarmee je bijvoorbeeld iemand uit een kloof kan oppikken. Dat is een systeem waarbij je met behulp van touwen en katrollen een redder gecontroleerd vanuit de lucht naar een slachtoffer kunt laten zakken.
We zochten twee dikke bomen  en spanden met behulp van een pig-rig  een lijn tussen de twee bomen. Daaraan werd met katrollen een heen en weer en op en neer te bewegen takelsysteem bevestigd. Eric Franken werd eraan gehangen en ik mocht slachtoffer spelen. Eric werd vanaf de kant opgehesen en naar het midden van de rivier getakeld. Daar werd hij naar beneden gelaten om mij (het slachtoffer) op te pikken. Samen werden we weer naar de kant gehaald en ik was gered. Dank je Erik!
Iedereen had er wel vertrouwen in maar toch waren de zenuwen goed te merken. Jan begon te vertellen dat het nog nooit in Europa was voorgekomen dat een hele groep voor de SRTA-course geslaagd was. Meestal slaagden er wel een paar, maar lang niet allemaal. Hierdoor kreeg iedereen het toch nog even wat benauwder, maar we konden allemaal weer opgelucht ademhalen toen hij er achteraan vertelde dat we met zijn allen GESLAAGD waren!
Een aantal biertjes later gingen we ons gauw omkleden om die avond in Boveç uit eten te gaan, en om ons examenfeestje eens goed te vieren!